Menu

Button nieuwsbrief2facebook1youtube

Foufou

Beste Asielvrienden,

Helaas moet ik jullie berichten dat onze Foufou (Malta bij jullie) op 15 september j.l. is overleden. We zijn er erg verdrietig over, maar ook erg dankbaar dat we ruim 8 jaar van haar hebben mogen genieten.

Ze was al een tijdje hartpatiënt, maar door medicatie was dat lange tijd goed op te lossen. De laatste maanden zagen we haar achteruitgaan. Ze kreeg
extra medicatie, maar veel wandelen kon ze niet meer aan. Ze ging nog 1x per dag mee naar het bos voor een aangepaste wandeling en de rest van de dag kon
ze naar believen in de tuin scharrelen.

Van 12 tot 19 september hadden we een vakantiehuisje gehuurd en de honden gaan altijd mee. Meteen vrijdagavond kreeg ze het al benauwd en had enorme
hoestbuien. Het ging echter allemaal weer over en tot zondagnacht was er niets aan de hand. Toen kreeg ze weer hoestaanvallen en ze bleef benauwd. De
volgende ochtend hebben we meteen een afspraak met een plaatselijke dierenarts gemaakt (we hebben eerst nog geprobeerd om onze eigen dierenarts
te bereiken, maar die was ziek). Toen we haar daar uit de auto haalden, bleek ze uit haar bek/neus te bloeden. De dierenarts heeft een longfoto gemaakt, waaruit bleek dat ze nog maar een kwart longcapaciteit had. We konden geen wondje in haar bek vinden en uiteindelijk bleek dat het bloed uit haar neus kwam. Het zou om een longbloeding kunnen gaan, zei de dierenarts. Ze was zo benauwd en volgens de dierenarts kon hij maar 1 goed advies geven en dat was om haar te laten gaan.

Dit hadden we echt niet verwacht en het kwam als een enorme klap. Je wilt haar echter niet - letterlijk - laten stikken. Ze is heel rustig ingeslapen.
We denken dat we het juiste hebben gedaan, maar het verlies is wel erg pijnlijk. 

Ze is afgelopen vrijdag gecremeerd en haar as ligt onder een grote boom in ons wandelbos. Daar ligt ook Binno (ook van jullie), haar grote vriend, en nog 4 andere van onze honden. Het geeft rust dat ze ligt waar ze moet liggen. We komen er bijna elke dag langs.

Met vriendelijke groeten,

Linda Holdtgrefe

Toby de zwarte labrador & Zoë

Dag lieve mensen van het asiel, in 2009 zijn we Toby bij jullie komen adopteren. In juni vorig jaar was gebleken dat hij suikerziekte had en hij is toen door het oog van de naald gekropen. Met aangepaste voeding en zijn dagelijkse insuline spuitjes leefde hij nu een rustig leventje. Sinds enkele weken begon Toby echter mank te lopen, na vele dierenartsbezoeken en na lang aandringen hebben ze dan toch een scan genomen en is gebleken dat Toby botkanker had en daardoor enorme pijnen leed de laatste weken.. Toby is vandaag om 12u25 van ons heengegaan, een grote leegte blijft nu achter. Hij was de liefste schat die je je maar kon inbeelden, maar we wilden niet dat hij nog pijn had.. Hier zijn nog enkele foto's van onze knapperd.. Ook nog een foto met Zoé (zij kwam niet uit het asiel) die we vorige week pas hebben moeten laten inslapen (zij had een neustumor en haar heb ik nog in de unief van Utrecht laten bestralen, maar de uitzaaiingen hebben de overhand genomen :( )Lieve groeten Leen Houben en Tempels Nicole 

Ohana

Ohanna herinneren we ons nog goed.
Zij is de dikke tijgerpoes die het geluk gehad heeft om op 20 juni 2014 geadopteerd te zijn geweest.
Jammer genoeg werd Ohana in Hoegaarden ingeslapen wegens leverfalen. Deze mensen hebben de afgelopen 3 dagen alles gedaan om haar te redden....maar tevergeefs. Het is een troost dat het lieve poesje toch nog 2 maand een fijn thuis gehad heeft.

Rust zacht, Ohana.

Dopey

Beste Dierenasiel,

Wij hebben helaas geen goed nieuws.
Onze Dopey was zondagavond gaan lopen en is helaas overreden en gestorven op de Poederleesteenweg in Lichtaart. Vlak bij ons. We vinden het verschrikkelijk van dit te moeten meedelen. Ik had toch graag even een deel van zijn leven bij ons toegelicht.

Dopey was gewoon super flink. We hadden hem geleerd van door een hondenklep naar buiten alleen pipi te gaan doen en braaf in de living te blijven. Zonder pipi te doen in huis. Eerst in de bench, dan in de keuken met aan de deur krabben, en dan in de woonkamer vervolgens met de mogelijkheid naar buiten te gaan.. ik legde snoepjes door de klep zodat hij op de duur ook met plezier naar buiten ging. Want het kon al eens gebeuren dat hij binnen een plasje deed.
Zo hadden we maand na maand alles bereikt. Als we thuis waren dan was dat soms wel nodig dat we met hem meegingen naar buiten als het regende of koud was. ‘s nachts sliep hij flink in de bench, zonder janken.

Zondag waren we even weg van 17u weg tot 19.45u ongeveer. De elektriciteit was uitgevallen. Volgens ons is hij daar van geschrokken. (want we lieten altijd wat lampjes aan). Als hij angstig was dan kon hij zo in paniek toch ons poortje achteraan openrukken. Met krabben en wezzelen. We zagen direct dat het poortje net voldoende open was gerukt om door te wriemelen. Wij hebben in het pikdonkere heel de avond gezocht en de politie gewaarschuwd.

De volgende dag kregen we te horen van de politie dat hij rond 18u al was overreden. Hij zou op slag dood geweest zijn en we hebben hem nog gekregen en begraven in onze tuin. Het is nu verschrikkelijk van hem te moeten missen en we hebben nog een kerstkaart laten maken de week voordien. Het lijkt wel een soort ode aan hem. Ik heb de foto zelf getrokken en het mutsje is opgehouden met een rekje en hij kijkt naar een snoepje.

Ik weet dat we alles hebben gedaan om hem een zo goed mogelijke thuis te geven. We hadden nooit verwacht dat hij nog weg ging lopen. We weten ook dat hij altijd jankte als er een ambulance voorbij kwam en dat hij volgens ons echt ook is uitgebroken toen hij alleen ergens is achter gebleven.

Ik had zijn tanden nog gepoetst voor hij wegliep en hij had nog een lekkere kipfilet gehad.

Groetjes,
Muriel

Trixie

Hallo,

Helaas moeten we jullie meedelen dat we afscheid hebben moeten nemen van onze lieve schat Trixie.
Sinds 2004 was ze bij ons. Geliefd door iedereen waarmee ze in aanraking kwam. We konden ons geen mooier huisdier wensen! Ze werd al snel een volwaardig familielid.
2 jaren geleden hadden we eventjes schrik toen we ontdekten dat ze een overactieve schildklier had. Maar ze was zo sterk en nam braaf elke dag haar pilletjes in dat we dachten dat ze alles kon overwinnen. Maar we hadden bij die laatste controle bij de dierenarts niet verwacht haar achter te moeten laten. Het leek voor ons zo een onschuldig kwaaltje, maar bleek een tumor aan de onderkaak te zijn. De operatie was te ingrijpend en de overlevingskansen achteraf veel te klein. Ze zou te fel hebben afgezien. Met ongelooflijk veel pijn in het hart hebben we haar moeten laten inslapen.
Ze zal voor altijd in ons hart zitten!

Groeten
Cathy & Gert

Junior

3 jaar geleden op 22 augustus 2010 kwam jij bij ons in huis nadat je vorige bazinnetje helaas was komen te overlijden. Annie had ook een goed hart want zij heeft jou in 2008 geadopteerd uit het dierenasiel Sint-Truiden.
Voor ons was het weer wennen omdat we jaren geen hond meer hadden gehad. Toch was jij al gelijk thuis bij ons, mede door de liefdevolle opvang van Anja. Maar ook de bezoeken van Annie’s kinderen (Foenda & Onno) hebben bijgedragen aan een goede overgang.

De eerste maand sliep je onder op de bank, echter na die maand miste jij ons ook s’nachts. Jou pogingen om aandacht hadden sucses en met de blik van je ogen heb je het bereikt om vanaf toen de nachten boven te mogen slapen. Naast het bed en aan de zijde van Anja, daar was jou nieuwe slaapplaats voor de toekomst verzekerd.
Bij Oma & Opa waar je overdag veel was, ook daar had je het naar je zin. Jouw plaats op de bank naast Opa was je tweede slaapplek geworden. De snacks die Oma s’middags voor je maakte gingen erin als kool. Voor hun beide is jouw gemis erg groot want ook zij hadden je graag in huis.
Aan verzorging had je het goed. Met Ger in de middag & avonduren wandelen. Voor jou alsook voor Ger een genot. Wederom de blik van je ogen bepaalde soms de richting die jij wilde nemen. We hadden onze vaste route’s waar wij alleen met regen vanaf weken want met water, daar had jij niets mee.
Met andere honden had je altijd ruzie. Tenminste zo leek het gezien jouw reactie naar hun. Misschien omdat het vertrouwen in jou soortgenoten er niet meer was, of alleen maar voor hun aandacht, omdat je een Sharpei bent? Wie zal het zeggen. Maar wel een hond met karakter en een wederzijds respect!

Als jij met je staart ophoog liep in een krul, dat was een teken dat je fit was. Jouw eetlust van de laatste maanden deed ons goed. Gelukkig heb je daar nog volop van kunnen genieten. Op het stoepje zitten met Rhandy & Ger aan de voorkant van het huis, daar hield je van. Vanuit daar had je de blik en het overzicht en kon je de thuiskomst van Anja afwachten. Met die thuiskomst en het zien van Anja kwamen jouw emoties los, dan was je niet meer te houden. Anja was jouw baken, haar een ogenblik niet zien maakte jou onrustig.

In Januari van het komende jaar had je 11 jaar moeten worden, ... het heeft niet zo mogen zijn. De tijd die wij samen met jouw mochten doorbrengen was te kort. Hadden wij mekaar maar veel eerder leren kennen.
De behandelingen alsmede de goede omgang van en met Diererarts Rutger Horsch en waar jij gelukkig een goede klik mee had, gaven ons vertrouwen. Zijn pogingen om jou er weer bovenop te helpen hebben bijgedragen dat de laatste weken gelukkig goede weken voor je waren. Helaas heeft de laatste behandeling niet meer mogen aanslaan. Wij hebben jouw verder lijden en pijn willen besparen.
Junior, .......rust zacht mijn vriend.

Het is stil in huis.
Jij bent er niet meer.
Junior, wij missen jouw.

Anja, Ger, Rhandy, Opa & Oma

Sam

Hallo;

In oktober 2010 haalden wij bij jullie Sam( peluche) op.
Hij groeide op tot een enorm lieve, knappe en speelse kater.
Hij genoot enorm van in de zetel te liggen samen met de kinderen;
En speelde graag buiten met hen in de tuin.
S'Avonds ging hij steeds op pad , maar elke avond als we hem riepen,
kwam hij binnen om daar te slapen.
Tot op zaterdag 28 april het noodlot toesloeg.
Om 23u 's avonds belde er iemand aan de deur om te zeggen dat Sam was
aangereden. Alle hulp kwam jammer genoeg te laat.
We hebben allemaal heel veel verdriet ervan en missen hem keihard.
We hebben hem een mooi plekje gegeven achter ons tuinhuisje zodat hij
nog dicht bij ons is.
De kinderen hebben een gedichtje gemaakt en we hebben een mooi plantje 
gekocht voor op zijn grafje.
We hadden hem nog graag keilang bij ons gehad, maar het lot besliste er
anders over.
MAAR WE ZULLEN HEM NOOIT VERGETEN !

Familie Corstjens uit Maaseik

Triple en Balou....

Lieve mensen van dierenasiel St Truiden,

In 2006 adopteerde wij 2 fantastische katten bij jullie, Balou en Triple (of te wel kapitein Haak).

Balou overleed 2 jaar geleden aan een vreselijke nierziekte en heeft ons veel te vroeg verlaten.

Nu zijn we ons andere maatje verloren aan kanker.

Helaas werd er vorig jaar bij Triple kanker gecontateerd en behandeling was helaas niet meer mogelijk ivm uitzaaiingen.

Het verdriet is heftig….

Mochten we in de toekomst een nieuw maatje in ons gezin willen dan staat het vast dat wij bij jullie terug komen.

Met vriendelijke groet,

Fam. Stahl

 

Touchka is niet meer...

Beste,

Tot onze grote spijt en met veel verdriet moeten we jullie meedelen dat wij onze mooie, lieve, trouwe labrador Touchka hebben moeten laten inslapen.

We hebben Touchka met heel veel liefde en plezier in ons gezin opgenomen en ze heeft er even later nog een shi tzu als speelkameraatje bij gekregen.

Dit waren meteen onafscheidelijke dikke vrienden. Niet alleen wij, maar ook onze shi tzu missen haar dan ook vreselijk.

Nog nooit hebben wij zo een lieve en wel opgevoede hond gezien, die zo trouw was aan zijn baasjes.

We willen jullie dan ook nogmaals bedanken dat wij deze mooie tijd met haar hebben mogen beleven.

Bart, Debbie

Afscheid van Kunta

Onze Kunta is overleden op 17 juli 2013. We zijn Kunta 12 jaar geleden komen halen bij het dierenasiel in ST Truiden.

Kunta was een prachtbeest, vooral als je ziet dat zijn eerste levensjaar wij de 4de
eigenaar waren en dan Kunta als hij hier kwam openbloeide en sociaal werd
een trouwe en lieve hond, zijn ware naam was Blacky, maar dat paste niet bij
hem vandaar voor ons de naamwisseling naar Kunta.

Speels zoals het hoort voor een boxer, lief en waakzaam was.

Kunta was een prachtdier.

Toch hij werd de 01juli 13 jaar en was volledig op.

Dierenasiel Sint-Truiden

vzw Dierenvrienden Sint-Truiden
Bedrijvenstraat 11
3800 Sint-Truiden
t : +32 (0)11 69 53 07
e : info@dierenasielsinttruiden.be

zooplus

Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

inktpatronen